O, qələmi götürüb məktubun sonuna bu sətirləri yazdı:
Payızın soyuq küləyi şəhərin boş küçələrində gəzişirdi. Toğrul pəncərənin önündə dayanıb kənara baxsa da, əslində heç nə görmürdü. Masanın üzərində köhnə bir qutu və bükülmüş bir məktub var idi. Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi.
"Sənə heç nə verə bilmədim... Nə bir ömürlük sevinc, nə də bitməyən bir nağıl. Amma bu ayrılıq, sənin yeni və bəlkə də mənsiz daha gözəl həyatın üçün bir başlanğıc olsun. Bu sükut, bu uzaqlıq və bu qəmli mahnı məndən sənə son hədiyyə olsun."